Christoph Willibald Gluck

اگرچه امروزه تنها اپرای او، «اورفئو و ائوریدیکه» (Orfeo ed Euridice)، همچنان جایگاهی ثابت در رپرتوار اجرایی دارد، کریستف ویلیبالد گلوک تأثیری عمیق بر موسیقی اروپا گذاشت؛ تأثیری که مدت‌ها پس از درگذشت او نیز پایدار ماند. گلوک در سال ۱۷۱۴ در باواریا زاده شد و در آغاز فعالیت حرفه‌ای خود، با اپراهایش در شهرهای میلان، ونیز، تورین، ناپل، کپنهاگ و لندن به موفقیت‌های چشمگیری دست یافت. بااین‌حال، شهرت اصلی او در دههٔ ۱۷۶۰ و با مجموعه‌ای از اپراهای موسوم به «اصلاح‌طلبانه» شکل گرفت؛ آثاری که در واکنش به پوچی و غلبهٔ نمایشگریِ صرفِ توانایی‌های آوازی پدید آمدند. گلوک در این اپراها بر این اصل تأکید داشت که آریاها باید جزئی جدایی‌ناپذیر از روند پیشرفت درام باشند، نه صرفاً فرصتی برای به نمایش گذاشتن توانایی‌های خوانندگان. او پیش‌تر، در بالهٔ «دون ژوان» (Don Juan)، ساختهٔ سال ۱۷۶۱، بذرهای این سبک را کاشته بود. سپس، با آغاز از اپرای «اورفئو» (Orfeo) در سال ۱۷۶۲ ــ که در سال ۱۷۷۴ برای اجرای پاریس با عنوان «اورفه و ائوریدیس» (Orphée et Eurydice) بازنگری شد ــ و ادامهٔ این مسیر با اپراهای «آلچسته» (Alceste) در سال ۱۷۶۷ و «پاریس و هلن» (Paride ed Elena) در سال ۱۷۷۰، ایده‌های نوآورانهٔ خود را عملاً به اجرا درآورد. این رویکرد بر اپراهای آهنگسازان پس از او نیز تأثیر گذاشت؛ از جمله بر آثار موتسارت، به‌ویژه اپرای «دون ژوان» (Don Giovanni)، برلیوز ــ که نسخه‌ای ویرایش‌شده از اپرای «اورفه و ائوریدیس» را آماده کرد؛ نسخه‌ای که برای مدت‌ها به‌عنوان متن معیار مورد استفاده قرار می‌گرفت ــ و واگنر، که اپرای «ایفیژنی در آئولیس» (Iphigénie en Aulide)، ساختهٔ سال ۱۷۷۴، را مطالعه و اجرا کرد. دریافتی سالانه از دربار امپراتوری این امکان را برای گلوک فراهم آورد که سال‌های پایانی عمر خود را با آسایش و رفاه در وین سپری کند. او در سال ۱۷۸۷ در همین شهر درگذشت؛ درحالی‌که موسیقی‌دانان سراسر اروپا در سوگ او نشستند.