Johann Sebastian Bach

یوهان سباستین باخ یکی از بزرگ‌ترین آهنگسازان تاریخ موسیقی و از برجسته‌ترین چهره‌های دوران باروک بود. موسیقی او، با نظم، عمق عاطفی و ساختار شگفت‌انگیزش، همچنان شنونده را به تأمل درباره ایمان، زندگی و معنای انسانی دعوت می‌کند. باخ بارها آثار خود را با عبارت «Soli Deo Gloria»، به معنای «جلال تنها از آنِ خداست»، امضا می‌کرد؛ عبارتی که نشان‌دهنده جایگاه ایمان در نگاه او به موسیقی بود. باخ در ۱۶۸۵ در آیزناخ آلمان، در خانواده‌ای بزرگ و چندنسلی از موسیقی‌دانان به دنیا آمد. از کودکی با موسیقی کلیسایی، آواز و سازهای مختلف آشنا شد و بعدها به یکی از بزرگ‌ترین استادان کنترپوان و آهنگسازی در تاریخ تبدیل شد. او در طول زندگی خود تقریباً در بسیاری از قالب‌های مهم موسیقی زمانش آثاری ماندگار خلق کرد؛ از کانتاتاها، آثار ارگ و موسیقی مذهبی گرفته تا کنسرتوها و موسیقی مجلسی. در میان مشهورترین آثار او می‌توان به کنسرتوهای براندنبورگ، سوئیت‌های ارکسترال، پاسیوهای سن یوحنا و سن متیو، واریاسیون‌های گلدبرگ، مس در سی مینور و هنر فوگ اشاره کرد. در سال ۱۷۲۳، باخ به لایپزیگ رفت و به عنوان کانتور کلیسای سنت توماس و مدیر موسیقی چند کلیسای اصلی شهر منصوب شد. سال‌های نخست حضور او در لایپزیگ از پربارترین دوره‌های زندگی‌اش بود؛ تنها در چهار سال نخست، حدود ۱۵۰ کانتاتا پدید آورد و آثاری چون Magnificat و St. John Passion و بعدها St. Matthew Passion را خلق کرد. باخ در ۱۷۵۰ در لایپزیگ درگذشت. او در مجموع ۲۰ فرزند از دو ازدواج خود داشت که تنها بخشی از آنان تا بزرگسالی زنده ماندند. میراث او اما فراتر از زمان و مکان باقی ماند و امروز موسیقی باخ یکی از قله‌های موسیقی کلاسیک غرب به شمار می‌رود.